Browsing Category

Lezen

    Lezen

    The Mind-Body Connection: de echte oorzaak van pijn? (2/2)

    4 maart 2018

    De voorbereiding

    Bij het lezen van het Amerikaanse en ietwat dramatische boek zat ik vol herkenning stukken te markeren op mijn kindle. Ik dacht meteen: ik ben dat piekerende, pleasende, plichtsgetrouwe, verantwoordelijke, compulsieve en perfectionistische mens dat Sarno beschrijft! Ik begon meteen te kijken of ik spanning en pijn voelde aan de zijkant van de bilspieren, spieren in de onderrug en de schouderspieren (check). Bij het lezen van het boek zag ik opeens voor vanalles een verklaring. Niet alleen voor mijn eigen klachten en die pijn aan mijn elleboog van laast, maar blijkbaar kunnen die beenkrampen ’s nachts van mijn vriend ook TMS zijn, en de kniepijn van mijn moeder. Zijn mijn droge lippen waar is steeds zo aan zit te pulken ook TMS? Alles is TMS! En natuurlijk onderdruk ik mijn gevoelens. Na mijn studietijd heb ik juist gewerkt aan verharden, emoties wegrelativeren en de boel in bedwang houden. Ademhalingstechnieken zodat ik een sollicitatiegesprek door zou komen, om vervolgens uit te kunnen huilen op het toilet. Mijn emoties houd ik zoveel mogelijk binnen zodat ik er in mijn professionele leven niet teveel last van heb. Het boek lijkt er om te vragen dat ik weer terug ga naar de situatie van vroeger, toen ik alles ongecontroleerd leek te voelen, to wear your heart on your sleeve. Want als je je gevoelens niet voelt dan zorgt je brein er wel voor dat je op een andere manier pijn hebt. Een rare gedachte.

    Tijdens het lezen oefen ik met het totaal geloven van de theorie van Sarno. Ik houd preachende tirades tegen mijn vriend die zich steeds heel verstandig verwijderd uit ons gesprek. Voordat ik het experiment in januari begin maak ik het uit met mijn therapeuten. Zij komen natuurlijk om in patiënten dus waren er niet erg rouwig om. Als stok achter de deur heb ik zelfs mijn aanvullend pakket van de zorgverzekering drastisch teruggebracht, zodat ik mij blauw moet betalen mocht ik in 2018 toch nog behoefte krijgen aan specialistische aandacht voor mijn pijn. Maar na jarenlang gedoe met mijn lijf zonder echt effect ben ik er nu echt klaar mee en voel ik mij enorm gemotiveerd om controle te krijgen over de connectie tussen mijn brein en pijn.

    De praktijk

    Januari begint echte stress-uitdagingen. Het huis lekt aan alle kanten, mijn fiets gaat kapot en ik moet na twee weken heerlijke vakantie weer beginnen met werken, waarbij ik geconfronteerd wordt met alle dingen die ik in december naar voren heb geschoven. Ik denk bij mijzelf: als dit experiment werkt, kan ik niet zeggen dat het kwam door de relaxte omstandigheden. Ik lig op de grond naast een radiator nadat ik het hele huis tien keer heen en weer heb gerend om de centrale verwarming leeg te laten lopen. Als mijn schouder begint te protesteren begin ik een gesprek met mijn brein, een van vele deze maand.

    De door fysiotherapeuten voorgeschreven oefeningen laat ik compleet los. Ik moet zeggen dat dit geen grote opgave was, nu ik deze oefeningen toch al nauwelijks deed. Ik denk na over de redenen dat ik yoga doe. Niet om mijn rug sterk te maken (dat is ie al) of om mijn schouders los te maken, maar gewoon om lekker te bewegen en stretchen. Er zijn delen van mijn lichaam die wat minder goed mee doen, vooral de zijkanten van mijn onderrug, maar dit neem ik niet al te serieus en dat helpt al de helft. De steunzolen om mijn beenlengteverschil te compenseren gaan in de kast en ik geniet ervan dat ik niet steeds die rotzolen van het ene paar schoenen naar het andere paar schoenen moet verplaatsen.

    Het spannendste vind ik om te werken aan conditionering. Een inventarisatie bracht mij tot de volgende omstandigheden waarvan mijn brein verwacht dat ik rugpijn krijg.

    • Lang zitten, staan of wandelen
    • Verkeerd zitten: voorover gebogen, met benen over elkaar en onafgebroken zonder afwisseling
    • Autorijden
    • Sport-bh met strakke bandjes
    • Menstruatie

    Ik begon met het loslaten van alle zitregels die ik voor mijzelf in werking heb gesteld. Op mijn werk maak ik mij geregeld druk over of ik wel genoeg afwissel tussen een stoel en een wiebelkruk, of ik wel genoeg wandel tussendoor en of ik wel rechtop genoeg zit. Ik bedenk mijzelf dat Sarno zou zeggen dat ik expres een week als een zoutzak in mijn stoel moet gaan zitten en dan moet kijken wat er gebeurd. Op het moment dat mijn schouder begint op te spelen, zeg ik tegen mijn brein dat hij zich niet zo aan moet stellen. Zonder de pijn laat ik heel snel de haast compulsieve zitregels los. Het voelt als een bevrijding om mij niet meer constant zo druk te maken over mijn houding. Ook autorijden gaat als een droom.

    Na een paar weken schots en scheef zitten kwam ik tot het volgende. Zitten leidt medisch gezien niet per se tot pijn in de schouders. Het zou kunnen dat het brein wel weet dat lang zitten op de lange termijn niet zo’n goed idee is. Ook zonder de artikelen te lezen over ‘zitten is het nieuwe roken’ zou het brein de logische conclusie kunnen trekken dat na lang zitten een wandeling een goed idee is. Dit kan een reden zijn van het brein om na lang zitten signalen uit te zenden om je te prikkelen om te stoppen met zitten en in beweging te komen. Dat zou een verklaring kunnen zijn, maar waarom gaat de schouderpijn na een wandeling normaal dan niet weg?

    De volgende uitdaging is dat ik mijn sportbh weer uit de kast haal. Bij de eerste tekenen van het protest van mijn schouder besloot ik om het ding elke ochtend weer aan te trekken, totdat de pijn weg is en niet meer terug komt. Zo schrijft hij in het boek over een man die rugpijn krijgt tijdens het kijken van een film in de bioscoop. Hij besluit om de rest van de week elke avond naar de bioscoop te gaan, totdat de pijn over is. Je accepteert simpelweg niet dat je pijn krijgt van in een stoel zitten of van het dragen van een strak topje. Als je pijn verwacht, krijg je ook pijn. En als je na het krijgen van pijn zoekt naar een verklaring in de manier dat je hebt gezeten, hoe ver je hebt gelopen of welke sokken je aanhad, dan zal die situatie in de toekomst ook steeds tot pijn leiden, omdat je dat zelf zo verwacht.

    Het is mij niet gelukt om deze theorie met succes toe te passen tijdens mijn ongesteldheid. Ik lag net als elke maand als een hoopje ellende op de bank met rugpijn, buikpijn en een stinkhumeur.

    Ik mis de fysiotherapeuten niet. Ik herinner mij gesprekken met therapeuten waar ik de tranen over mijn wangen had lopen terwijl ik vertelde hoe verschrikkelijk bang ik was voor mijn klachten en de mogelijkheid dat ze in de toekomst erger zouden worden. Dat ik mijn arm niet meer zou kunnen gebruiken of mijn werk niet meer zou kunnen doen, niet meer zou kunnen sporten. Sarno haalt in zijn boek een casus aan van een vrouw met scoliose. Ze kreeg te horen dat haar rugpijn geleidelijk zou verergeren naarmate ze ouder werd. Van de pijn is ze genezen door het volgen van de methode van Sarno. Hij geeft aan dat het duidelijk was dat scoliose niet de bron van haar pijn was, omdat nies in de behandeling de scoliose heeft veranderd. Een geruststellende gedachte, gezien de aanwezige kronkel in mijn rug.

    Conclusie: werkt het?

    Bij het lezen van het boek klikte er iets in mijn hoofd. Ik heb een nieuwe waardering gekregen voor mijn lichaam en wat het allemaal kan. Ik weiger mijn rug te zien als zielig en kwetsbaar, want dan gaat het zich ook zo gedragen. Ik voel mij krachtig en stoer. Ook lijkt het dat ik een nieuwe manier heb gevonden om te communiceren met mijn brein over de pijnsignalen die worden uitgezonden. Op die manier heb ik ervoor kunnen zorgen dat milde pijn niet uit de hand is gelopen naar de gebruikelijke stekende pijn. In de experimentmaand heb ik geen last gehad van de gebruikelijke alomvattende schouderpijn. De conclusie is dat dit boek voor mij heeft gewerkt en dat ik iedereen aanraad om dit dramatische en Amerikaanse boek te lezen. Voor ons nuchtere Nederlanders is het wellicht ietwat over de top, maar het kan geen kwaad om op een andere manier naar je pijn te kijken. Het zal vast niet een magische oplossing zijn voor alles en iedereen, maar in ieder geval wel een alternatief waarvan het waard is om het te proberen.

    Meer weten?

    Zie bijvoorbeeld dit filmpje.

    Als je de theorie van Sarno ook wilt proberen, is wellicht deze pdf van de daily reminders behulpzaam.

     

  • Lezen

    Steeds leuker? (2/2)

    In een eerdere blog schreef ik over het boek van Jelle Hermus ‘Steeds Leuker’. Hier lees je hoe het verging. Wordt je leven met de tips van Jelle echt leuker? De praktijkVrijheid Op jacht naar in…

    9 januari 2018
  • Lezen

    Steeds leuker (1/2)

    Van mijn lieve vrienden kreeg ik het boek ‘Steeds Leuker: schrap de ellende en ontdek de korte route naar een leuker leven’ van Jelle Hermus. Ze was in het boek aan het lezen en…

    7 januari 2018